Het is 13 maart, we gaan de nieuwe caravan testen… Gerrit heeft een vergadering in Eemnes dus een uitgelezen kans om de “ test” uit te voeren. Het wordt camping “de Grienduil” in Nieuwland (Utrecht) De nieuwe voortent hadden we al uitgezet o het parkeer terrein naast ons huis maar op een camping is het toch anders. Marco en Patty hadden al eerder op deze camping gestaan. Mooie camping maar ruk om de honden uit te laten. Bleek ook wel meteen, camping staat aan een drukke weg... Ik vond de camping ook "vol". Met een soort hobbithuisjes, grote omheinde speeltuin/restaurant/sanitair maar wel schoon. En een mega vriendelijke en behulpzame eigenaar! Het is nog even wachten op onze mover dus toen dát ter sprake kwam, stak hij meteen de handen uit de mouw en hielp ons om de caravan op zijn plek te zetten. Ideaal, dat wel, een plek met een betegeld gedeelte voor de voortent. Water en stroom bij de caravan. De voortent was razend snel opgezet, ik vind hem mooier dan de oude die bij de oude caravan gekocht werd. Dat hele spul is door Kevin overgenomen.
De eerste nacht hebben we heerlijk geslapen. Het is behaaglijk in de caravan, we hebben een werkende kachel, stromend water, gedouched, kaartje gelegd en tv gekeken. De dag van morgen besproken, Gerrit gaat rond 9 uur rijden en is zo rond de middag weer terug. Ik ga wat aan mijn blog doen en toch proberen een rondje met de honden te doen. Maar je houdt je hart vast, zo hard rijden ze hier....
14 maart, onze trouwdag!
De ochtend verloopt rustig. We ontbijten, bakje thee en koffie. Broodje voor onderweg en Gerrit gaat er vandoor. En dan heb ik de caravan voor mezelf en de honden. We doen een flink stuk wandelen langs de berm. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om ze aan de lange lijn te laten lopen. Het lijkt wel een racebaan zo hard als dat ze hier rijden. Op het gemakje terug naar de caravan en een theetje. Gerrit is rap terug, tijd om nog wat van de omgeving te zien. Ik vind er niet veel aan. Het is te plat, te kaal. Overal weiland, weinig bos. Zo denken de honden er ook over. Ze staan maar te kijken; wanneer gaan we naar het strand of bos? We willen rennen….Meerkerk ligt in de buurt, vaak stoppen we daar voor koffie als we daar in de buurt zijn. Starbucks heeft heerlijke koffie. Al drink ik het niet meer…We doen een broodje met soep, zetten de kachel aan en de tv. De kaarten komen op tafel en het is behaaglijk en knus. Nog een dag- ik heb een laat vertrek geboekt-blijven we staan. We hoeven nu pas om 14.00 uur van de camping af. Onze trouwdag gaat aan ons voorbij, als we thuis zijn zien we wel; óf en hoe we het vieren…
We douchen-prima sanitair- nemen nog een afzakkertje en kruipen onder de wol. Er is nachtvorst voorspeld.
Zondag, de 15e. Het is koud geweest en eigenlijk nog steeds. Ik zet koffie en thee, rooster een boterham want we zijn het oventje vergeten mee te nemen. Na het douchen Gaza’s Gerrit beginnen met het afbreken van de voortent en ik begin binnen wat op te ruimen. Toch heerlijk , een vast bed, een apart zitgedeelte. Geen gedoe meer met banken en bedden en terug…
De caravan wordt gedraaid, we krijgen uiteraard hulp van de eigenaar en een paar behulpzame arbeidsmigranten. We hebben nog tijd en we rijden richting Vianen waar een groot honden losloopgebied is.Eenmaal daar aangekomen merken we aan de honden dat ze in de gaten hebben dat er iets leuks voor ze staat te gebeuren. Ze worden onrustig, beginnen te hijgen en draaien heen en weer…We moeten eerst een stukje aangelijnd lopen maar eenmaal los… gaan ze ook los! Ze rennen alsof ze door de duivel bezeten zijn. En dan ontdekken ze de rivier… Wij roepen en roepen maar dat is tegen dovemansoren gericht. Sticx huppelt vrolijk door het water, Cooper heeft een stok gevonden die hij naar de kant brengt. We doen maar niets, het leed is al geschied. En alsof het niet erger kan, vindt Sticx een vlaai van een of ander beest. Uitgebreid rollend door stront ligt hij daar te “genieten”
We laten ze uit razen en laten Sticx nog wat poedelen zodat de ergste bagger uit zijn vacht is maar stinken dat hij doet… terug o9p de camping kan ik 2 dingen doen. Douchen tegen betaling maar dan moet ik 50 eurocent muntjes hebben en ik heb er niet 1, of afdrogen, ramen open en thuis douchen. We kiezen voor het laatste. Dan maar even doorbijten. Ben ik blij met het feit dat mijn reuk weg is..
We hangen de caravan achter de auto en gaan, na een hartelijk afscheid, huiswaarts. Al met al toch een heerlijk weekend gehad en genoten van de “luxe” in de caravan. Net onderweg belt Marco met de vraag of we soep met broodjes komen eten waar we graag JA op zeggen. Maar een half uurtje later belt Myrthe met de vraag wat we doen met eten. Ze vindt het jammer dat we bij Marco uitgenodigd zijn want ze (kinderen) wille met ons uit eten gaan vanwege onze trouwdag. Na een belletje met Marco nemen we de uitnodiging van de kinderen aan en gaan we met het gezin naar de Griek.
Zo komt er een gezellig eind aan het weekend. Nog 4 jaar te gaan, dan vieren we goud!
Reactie plaatsen
Reacties