27-29 maart 2026 Weekend Galder

Zonder al te veel files of oponthoud, komen we in Galder aan. Op zoek naar de campingingang…. Die we straal voorbij rijden!! Groot  hek dat de camping toegang afsluit. Maar goed, we hebben navigatie en die stuurt ons weer terug naar de camping. Laatste bocht draaien we in en belanden op een zandpad. Zelfs dat was het niet te noemen; een zanderige blubberbende met gaten en putten, keien en puin en meer van dat soort ongein. Achteruit rijden dan maar maar dat was eigenlijk geen doen. De kuilen die we gepasseerd waren, waren diep genoeg om de caravan er niet achteruit uit te krijgen. Keren op de weg was helemaal geen doen.

Nu zijn wij na de avonturen in Luxemburg niet meer zo snel bang dus met gepaste snelheid rijden we, op een slakkengang, over het pad. Hoe blij zijn we dat het nog niet geregend heeft… Al slalommend komen we bij de geasfalteerde weg, in de verte zien we Patty al bij het hek staan. Dolblij dat we dit avontuur óók weer overleefd hebben, begroeten we broer en schoonzus hartelijk. Laten we de honden even snuffelen aan de meiden van Marco en Patty en gaan de boel opzetten. Met de mover staat de caravan in no-time, de voortent staat met een half uurtje/3 kwartier. Niet je van het maar voor een weekend kan het er mee door.

Marco is in de tussentijd het avond eten aan het klaarmaken, zuurkoolstamppot met worst, gehaktballen en spek. Na de maaltijd kletsen we nog ff gezellig met elkaar, bespreken de dag van morgen maar de dag was lang en inspannend. We gaan naar onze caravan, zetten de kachel op standje open haard, nemen nog een drankje en duiken dan ons bed in. Morgen weer een nieuwe dag.

De zaterdag begint met heerlijk wakker worden. De honden hadden het blijkbaar koud gehad, Cooper was bij ons aan het voeteneind gaan liggen, Sticx lag onder de hondenkleden. Nooit eerder meegemaakt met opa maar hij was er als een sneeuwschuiver onder gedoken. Gerrit laat de honden uit, daarvoor moet hij eerst Marco bellen die dan een telefoonnummer moet bellen waardoor het schuifhek open gaat. Dat is wel even een dingetje. Ook Marco heeft dit nog nooit eerder meegemaakt! Conclusie: we moeten de eigenaar even bellen met het verzoek of hij  Gerrits telefoonnummer even wil koppelen. En dat was geen probleem! We hebben even overleg met broer en schoonzus, zij gaan fietsen en wij gaan richting het Mastbos bij Breda waar een mega groot hondenuitlaatgebied is. Kunnen de honden even hun energie kwijt. Daarna spreken we een rendez-vous punt af, Maria Park. Daar kunnen we lunchen en bijkomen. 

Wij zijn eerder in Mariapark dan Marco en Patty, we zoeken een plekje op het terras met zon want die begint aardig door de bewolking heen te breken. En nog geen 5 minuten later komen Marco en Patty ook de hoek om.In het zonnetje, onder het genot van een lekker Bolleke (koningsbiertje) kletsen we over onze ochtend. 

De lunchkaart komt op tafel en de keuze is reuze… 

Vol-au-vent,  saté en stoverij… zo “slecht…”

We nemen nog een ijsje en ik probeer een stuk kwarktaart. Veel te veel natuurlijk maar gelukkig zijn er levende vuilnisbakken in mijn omgeving die met het overschot wel raad weten. We blijven nog even genieten van het weer maar gaan dan weer langzaam huiswaarts, lees camping-waarts. Gerrit en ik gaan nog even het Mariapark zelf in. Een stiltepark, met kapel, beelden van priesters/heiligen en een begraafplaats waar de  overleden monniken begraven liggen, ik steek nog 2 kaarsjes aan voor Pa en Ma. 

Het park op zich is best groot! Ik denk dat je er makkelijk een uur kan rondlopen, zeker als je alles gaat bekijken. Er staat een groot beeld van een priester die al op jonge leeftijd met God kon praten en dat ook deed. Op 31-jarige leeftijd kreeg hij wonden aan handen en voeten die nooit meer weggegaan zijn. Ze genazen niet maar hij heeft er verder nooit last van gehad. Gevallettje heiligverklaring dus. 

Terug naar de camping rijden we nog langs een huis, Grenspaal in de tuin en een bord op de muur dat we op het Noordelijkste puntje van België staan. Weten we ook weer…

Van warm eten ‘‘s avonds komt niets. Het wordt een broodje en Marco en Patty komen naar ons in de caravan. Patty gaat iets later naar de honden, die vinden het niks dat ze alleen zitten. Nog ff kletsen, de kachel  aan alsof we hoogbejaarden zijn dus de ogen vallen bijna dicht. Mijn bed lonkt en dat van Marco ook.

Zondag, hiep hiep hoera. Marco is Jarig!!!! Ik heb vroeg in de ochtend vlaggetjes opgehangen, zo’n dag  natuurlijk gevierd worden! Marco nodigt ons uit voor een English Breakfast, gebakken (scrambled in dit geval) eieren, spek, worstjes met witte bonen. Heerlijk! Maar bij een verjaardag horen kadootjes dus wij ovehandigen een flink pak aan Marco. Eindelijk heeft hij een stevige koffer voor zijn gereedschap en attributen voor de camper. Of andere dingen natuurlijk…. 

We lopen nog een rondje met de honden, levensgevaarlijk want ook deze  camping ligt aan een doorgaande weg. Terug op de camping breken we de boel op en zwaaien Marco en Patty uit, zij gaan richting huis en wij rijden door naar Zeeland, de vaste plek voor dit jaar bij José op camping Molenzicht.